Daily Archives: აგვისტო 3, 2017

რუსეთის მიერ გაწყვეტილი ქართული თაობები XX საუკუნეში

          1219636496_karikatura_saakashvili_osetia_russia_gruzia00000008-300x201

          საქართველოს არცერთ მტერზე გაგვაჩნია იმდენი მასალა, ინფორმაცია და ისტორიული გამოცდილება, რამდენიც რუსეთზე. მტერზე, რომელსაც ბრძოლის მეტად საინტერესო და დახვეწილი მეთოდები აქვს, რომელთაგან ერთ-ერთი ,,თაობათა გაწყვეტაა’’, ანუ- გაწყვიტე ნებისმიერი თაობა, რომელსაც დამოუკიდებლობის სურვილი აქვს, შემდეგ კი ,,დაყავი და იბატონე.’’ ყოველგვარი შელამაზების გარეშე ერთად გადავხედოთ მხოლოდ მეოცე საუკუნეს და გავიგოთ თუ როგორ გაწყვიტა დამოუკიდებელ საქართველოში საჯიშე თაობები რუსეთის პირსისხლიანმა იმპერიამ.

            1921 წლის თებერვალია, რუსული არმია დაიძრა საქართველოსკენ. ხელისუფლებამ თბილისის გამაგრება გადაწყვიტა. გენერალი ანდრონიკაშვილი კოჯრის მიდამოებშია, მას ჰყავს რეგულარული არმიის 4 პოლკი, გვარდიის 4 ათასეული და იუნკერთა სკოლის რაზმი. გენერალ მაზნიაშვილს სოღანლუღის და მიმდებარე პოზიციების დასაცავად ჰყავს 3 პოლკი, სასაზღვრო ათასეული, მეტყვიამფრქვევეთა ასეული და ორი საარტილერიო დივიზიონი. რაც შეეხება მარჯვენა ფრთას, აქ  გენერალი ჯიჯიხია დგას, რომელსაც ქვეითი ჯარის სამი ათასეული და ცხენოსანთა ესკადრონი ჰყავს. მიუხედავად მედგარი წინააღმდეგობისა, ამ მებრძოლთა უმრავლესობა რუსულ აგრესიას შეაკვდა.

  რუსული არმია საქართველოშია და იწყება ბრძოლა ჩვენი ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის, იწყება ბრძოლა აჯანყებისთვის. ეს სამზადისი უცნობი არ დარჩა საბჭოთა ხელისუფლებისთვის, შედეგად, 1923 წლის მაისში დააპატიმრეს და დახვრიტეს ქართული სამხედრო ინტელიგენციის მოწინავე მებძროლები, იხ ხალხი, რომლებზეც ჩვენი ქვეყნის მხედრული სული იდგა. ესენი იყვნენ- გენერლები: ანდრონიკაშვილი, წულუკიძე, კოტე აფხაზი; პოლკოვნიკები: მუსხელიშვილი, ხიმშიაშვილი, მაჭავარიანი, გულისაშვილი, ჩრდილელი; ოფიცრები: ყარალაშვილი, ბაგრატიონ-მუხრანელი; სახელმწიფო მოხელეები: ზანდუკელი, კერესელიძე, ჭიაბრიშვილი, ქუთათელაძე, კლიმიაშვილი.

            რეპრესიებმა რა თქმა უნდა ვერ შეანელეს თავისუფლებისთვის მებრძოლი სული და 1924 წელს აჯანყებამ მაინც იფეთქა, რომელიც სისხლში ჩაახშო  რუსეთის იმპერიამ. გადავხედოთ სტატისტიკას, რომლის მიხედვითაც: დაიხვრიტა ყოფილი მთავრობის მინისტრი ნოე ხომერიკი, თბილისის ყოფილი ქალაქისთავი ბენო ჩხიკვიშვილი, გვარიის ყოფილი სარდალი ვალიკო ჯუღელი, გენერლები: ყარალაშვილი, ფურცელაძე, გარდაფხაძე, ვაჩნაძე, ,,დამკომის’’ თავმჯდომარე ანდრონიკაშვილი, მისი მოადგილე ჯავახიშვილი. აჯანყების დაწყებისთანავე დახვრიტეს აჯანყების დაწყებამდე დაპატიმრებული 24 პოლიტპატიმარი,  თბილისში ასევე დახვრიტეს 36, სიღნაღის მაზრაში- 21, თელავის მაზრაში- 16, შორაპნის მაზრაში- 31, სამეგრელოში 451, გორის მაზრის სოფელ რუისში 24, სადგურ ყვირილასთან ტყვიამფრქვევებით ჩაცხრილეს ჭიათურიდან გამოგზავნილი ვაგონებში მყოფი 95 კაცი. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მსხვერპლის რაოდენობა სერგო ორჯონიკიძის ცნობით იყო 1000 მდე ადამიანი.

            გადის მცირე დრო, აშკარაა რომ კომუნისტურ რუსეთსა და ფაშისტურ გერმანიას შორის სასტიკი ომი გაჩაღდება, ამიტომ რუსულმა ხელისუფლებამ გადაწყიტა საქართველოში გაენადგურებინა ყველა შესაძლო მოწინააღმდეგე, რომელსაც შეიძლებოდა რაიმე ფორმით ,,მეხუთე კოლონის’’ როლი შეესრულებინა. შედეგად მივიღეთ 1937 წლის რეპრესიები. რეპრესირებულნი რამდენიმე კატეგორიად შეიძლება დაიყოს: ,,უშუალოდ დამნაშავენი’’, ,,ხალხის მტრები’’, ,,მათი კუდები’’, ,,მათი ალობლები’’ და ,,ზედმეტად გულმოდგინენი’’. თავად ლავრენტი პავლოვიჩი გვაძლევს რეპრესირებულთა ზუსტ სტატისტიკას, რომელსაც თავის მეთაურს- იოსებ სტალინს უგზავნიდა, საიდანაც ვიგებთ, რომ 1937 წლის ოქტომბრამდე დაპატიმრებულია 12 000 ზე მეტი ადამიანი, რომელთაგანაც 5 236 უკვე ე.წ. ,,ტროიკამ’’ განსაჯა, სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ 910, განსაკუთრებულმა საბჭომ 591, უმაღლესი სასამართლოს სპეციალურმა კოლეგიამ- 468, სამხედრო ტრიბუნალმა- 99, სახალხო სასამართლოებმა კი- 70. ამ რეპრესიებით საქართველომ დაკარგა ინტელექტუალთა ისეთი წარმომადგენლები, როგორებიც იყვნენ: მიხეილ ჯავახიშვილი, ტიციან ტაბიძე, პაოლო იაშვილი (რომელმაც თავი მოიკლა), ევგენი მიქელაძე, სანდრო ახმეტელი, ვახტანგ კოტეტიშვილი. თუმცა ეს ყოველივე როდია, აუცილებელი იყო დახვრეტასგადარჩენილი ანტისტალინური ძალის საქართველოდან გადასახლება, რის გამოც ათასობით ქართველი გაიგზავნა ციმბირის სპეციალურ ბანაკებში (მაგადანი, კალიმა და.ა.შ.) სადაც მონურ ყოფაში აიძულებდნენ არაადამიანურ შრომას.

მეორე მსოფლიო ომსაც მივადექით, რა პერიოდშიც საქართველოდან ნახევარ მილიონზე მეტი მოქალაქე გაიწვიეს, რომელთაგანაც 200 000 დაიღუპა ან უგზო-უკვლოდ დაიკარგა, ხოლო დაახლოებით 100 000 კი სამუდამოდ დასახიჩრდა და დახეიბრდა.  თუმცა ამით არდაკმაყოფილდა პირსისხლიანი იმპერია და 1950-1951 წწ. საქართველოდან 1950 წელს შუა აზიაში 1273 ოჯახი (4716 ადამიანი), ხოლო 1951 წელს კი 2581 (11458 ადამიანი) გადაასახლა.

გადის დრო და სისხლის ფასად მოვიპოვეთ დამოუკიდებლობა, გვყავს ეროვნული მთავრობა, გვიხარია…. მაგრამ 1991 წლის 21 დეკემბერს ყაზახეთში გამართული დსთ-ს ყრილობის შემდეგ, ე.ი. მას შემდეგ რაც საქართველომ ღიად უარყო პოსტსაბჭოთა ქვეყნების ახალ ალიანსში გაწევრიანება, ჩრდილოელი მეზობლისგან შედეგად რაც მივიღეთ გახსოვთ? გაგახსენებთ. სამაჩაბლოს, აფხაზეთის და ე.წ. ,,სამოქალაქო ომში’’ გაწყვეტილი და დაკარგული თაობა. ბევრი ვეცადე მიმეკვლია თუნდაც მეტ-ნაკლებად ზუსტი სტატისტიკისთვის, მაგრამ ვერ შევძელი, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ დაკარგული ტერიტორიების და დევნილების გარდა ვერავინ დაითვალა და დაიანგარიშა ჩვენი ზარალი, გაწყვეტილი  და დაკარგული თაობის შვილების  ზუსტი რაოდენობა.

გადის დაახლოებით 25 წელი, 2008 წლის აგვისტოა… კიდევ ერთხელ გადაწყვიტა რუსეთის იმპერიამ საქართველოს თავისი მზაკვრული გეგმის შესრულება, რაც უფლის მადლით, ქართველი ჯარისკაცების სისხლით და საერთაშორისო საზოგადოების თანადგომით არ გამოუვიდა. ჩვენ კი ისღა დაგვრჩენია დაველოდოთ მომდევნო შემოტევას, რომელიც ამ გადარჩენილი და მართლაც ,,მაგარი” თაობის განადგურებისთვის  იქნება მიმართული.

  1. 08. 2017

გურამ ლურსმანაშვილი

Advertisements

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა