2008 წლის გმირებისადმი უმადურობა

загружено

იმდენი ვიღაცის პოსტში შევხვდი 2008 წლის ქართველ ბიჭებზე დამცინავ, უპატივცემულო და მოღალატურ საუბარს, რომ სათითაოდ ვეღარ დავაკომენტარებ და ჩემ პოსტში ერთიანად ვიტყვი.

1- აგვისტოს ომის აფხაზეთის ომის ხანგრძლივობასთან შედარება არის აბსოლუტური სისულელე, იმიტომ რომ 2008-ში ვიღაც დაქირავებულ ჩრდილო კავკასიელებს კი არა რუსეთის 58-ე არმიას ვებრძოდით.

2- არ შეიძლება ქართულ ავიაციაზე ისეთი კომენტარების წერა, როგორსაც ვხვდებით, თითქოს არ აფრენილან, არც უმუშავიათ, შეეშინდათ და.ა.შ. ამის დამწერებმა ალბათ არ იციან, რომ 8 აგვისტოს ქართულმა სუ 25-ებმა ჯავასთან რუსული კოლონა დაბომბეს, იგივეს თქმა შეგვიძლია მი 24-ებზე. მოკლედ, სანამ აფრენა შეეძლოთ თავი არ დაუზოგავთ საჰაერო ძალებს, და როდესაც ასაფრენი ბილიკები დაიბომბა საიდან აფრინდებოდნენ შეგიძლიათ გვითხრათ?

3- მოღალატურია ნებისმიერი განცხადება, რომელიც ქართული საჰაერო თავდაცვის ,,უუნარობის” შესახებ იქნება მიმართული, იმიტომ რომ ამ მებრძოლებმა იმ საბრძოლო არსენალის პირობებში შეუძლებელი შეძლეს და სანამ საზენიტოებს მუშაობა შეეძლოთ ღრუსი ოკუპანტები არ გაახარეს. 2008 წელს ქართველმა მეზენიტეებმა გრომებით (არც მეტი და არც ნაკლები) ჩამოაგდეს 10 რუსული სუ-25 მოიერიშე და დააზიანეს 4 ცალი სუ-24. ცილისწამებათა დამწერებმა ალბათ არ იციან, რომ 8 აგვისტო მსოფლიო ავიაციის ისტორიაში უპრეცენდენტო შემთხვევაა, როდესაც ქართველებმა ბუკ მ1 ტიპის მობილური საზენიტო სარაკეტო კომპლექსიდან გაშვებული მართვადი საზენიტო რაკეტით ქარელის რაიონში ჩამოაგდეს 50-60 მილიონის ღირებულების ТУ-22М3, რომლის ეკიპაჟიდან 2 დაიღუპა, 1 დაიკარგა, მაიორი მალკოვი კი ტყვედ ჩავარდა.

4- ამ ხალხმა ალბათ არ იცის სამხედრო პოლიციის (და ზოგადად პოლიციის) ქვედანაყოფების ბრძოლის შედეგები, ხშირად უდანაკარგოდ რომ ანადგურებდნენ რუსულ-ოსურ პოზიციებს, ომის პერიოდში 1 ბრძოლაც რომ არ წაუგიათ და ყველა საბრძოლო დავალებას რომ თავი წარმატებით გაართვეს.

5-ამ მოღალატე ყორღანაშვილებმა ალბათ არ იციან ქართული სპეცდანიშნულების რაზმების ენითგამოუთქმელი პროფესიონალიზმისა და გმირობის მაგალითები, რომელზეც დღესაც ლეგენდებს ყვებიან ღრუსები.

6-ჩვენმა დაუნახავმა თანამემამულეებმა ალბათ არ იციან ქართული დაზვერვის შესახებ, რომლის ბიჭებიც ხშირად სიცოცხლის ფასად აძლევდნენ ქართველ არტილერიას მოწინააღმდეგის პოზიციებს და გადაადგილების ზუსტ კოორდინატებს.

7-ამ ვაიქართველებმა ალბათ არ იციან ქართული არტილერიის მუშაობის შესახებ, რას აკეთებდნენ ბმ-21-ები, რმ-70-ები, და.ა.შ. რამდენი დღით შეაჩერეს რუსული კოლონის შემოსვლა და ზოგადად რა უქნეს ოკუპანტებს.

8-ქართველმა რუსოფილებმა ალბათ არ იციან რა მოუვიდა 9 აგვისტოს 58-ე არმიის სამხედრო კოლონას და გენერალ ხრულოვს, რას ყვებიან ჩვენს ბიჭებზე აბრაამ შმულევიჩი, კამსამოლსკაია პრავდას ჟურნალისტი ალექსანდრეკოცი, ერთ-ერთი ბატალიონის მეთაური გრიგორი ხარიტონოვი, ანატოლი ნოგოვიცინი, კლინჩევიცი და.ა.შ.

9-ამ ხალხმა ალბათ არ იციან რომ დღე 11 აგვისტოა, სწორედ ამ დღეს შინდისთან, მსუბუქად სეიარაღებულმა 17-მა ქართველმა ,,მზვერავმა’’ ენით აღუწერელი წინააღმდეგობა გაუწია დამპყრობლებს და სანამ ტყვია-წამალი ჰქონდათ სულ ვაი-დედა აძახებინეს, ცოცხლები მტერს მაინც არ ჩაბარდნენ და თავი აიფეთქეს.

გმირობათა კიდევ მრავალი მაგალითის მოყვანა შეიძლება ანწუხელიძესა თუ უცნობებზე დაწერილი, მაგრამ ერთი რაღაც მაინტერესებს, ამ პატარა ერში ამდენი მოღალატე და უმადური ადამიანი რატომ ცხოვრობს? დღემდე რომ ვერ არჩევენ ერთმანეთისგან მტერს და მოყვარეს? ან უფრო მეტი რა უნდა გააკეთოს რუსეთა რომ მტერი დაარქვან?

11.08.2017

გ.ლ.

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

რუსეთის მიერ გაწყვეტილი ქართული თაობები XX საუკუნეში

          1219636496_karikatura_saakashvili_osetia_russia_gruzia00000008-300x201

          საქართველოს არცერთ მტერზე გაგვაჩნია იმდენი მასალა, ინფორმაცია და ისტორიული გამოცდილება, რამდენიც რუსეთზე. მტერზე, რომელსაც ბრძოლის მეტად საინტერესო და დახვეწილი მეთოდები აქვს, რომელთაგან ერთ-ერთი ,,თაობათა გაწყვეტაა’’, ანუ- გაწყვიტე ნებისმიერი თაობა, რომელსაც დამოუკიდებლობის სურვილი აქვს, შემდეგ კი ,,დაყავი და იბატონე.’’ ყოველგვარი შელამაზების გარეშე ერთად გადავხედოთ მხოლოდ მეოცე საუკუნეს და გავიგოთ თუ როგორ გაწყვიტა დამოუკიდებელ საქართველოში საჯიშე თაობები რუსეთის პირსისხლიანმა იმპერიამ.

            1921 წლის თებერვალია, რუსული არმია დაიძრა საქართველოსკენ. ხელისუფლებამ თბილისის გამაგრება გადაწყვიტა. გენერალი ანდრონიკაშვილი კოჯრის მიდამოებშია, მას ჰყავს რეგულარული არმიის 4 პოლკი, გვარდიის 4 ათასეული და იუნკერთა სკოლის რაზმი. გენერალ მაზნიაშვილს სოღანლუღის და მიმდებარე პოზიციების დასაცავად ჰყავს 3 პოლკი, სასაზღვრო ათასეული, მეტყვიამფრქვევეთა ასეული და ორი საარტილერიო დივიზიონი. რაც შეეხება მარჯვენა ფრთას, აქ  გენერალი ჯიჯიხია დგას, რომელსაც ქვეითი ჯარის სამი ათასეული და ცხენოსანთა ესკადრონი ჰყავს. მიუხედავად მედგარი წინააღმდეგობისა, ამ მებრძოლთა უმრავლესობა რუსულ აგრესიას შეაკვდა.

            რუსული არმია საქართველოშია და იწყება ბრძოლა ჩვენი ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის, იწყება ბრძოლა აჯანყებისთვის. ეს სამზადისი უცნობი არ დარჩა საბჭოთა ხელისუფლებისთვის, შედეგად, 1923 წლის მაისში დააპატიმრეს და დახვრიტეს ქართული სამხედრო ინტელიგენციის მოწინავე მებძროლები, იხ ხალხი, რომლებზეც ჩვენი ქვეყნის მხედრული სული იდგა. ესენი იყვნენ- გენერლები: ანდრონიკაშვილი, წულუკიძე, კოტე აფხაზი; პოლკოვნიკები: მუსხელიშვილი, ხიმშიაშვილი, მაჭავარიანი, გულისაშვილი, ჩრდილელი; ოფიცრები: ყარალაშვილი, ბაგრატიონ-მუხრანელი; სახელმწიფო მოხელეები: ზანდუკელი, კერესელიძე, ჭიაბრიშვილი, ქუთათელაძე, კლიმიაშვილი.

            რეპრესიებმა რა თქმა უნდა ვერ შეანელეს თავისუფლებისთვის მებრძლი სული და 1924 წელს აჯანყებამ მაინც იფეთქა, რომელიც სისხლში ჩაახშო  რუსეთის იმპერიამ. გადავხედოთ სტატისტიკას, რომლის მიხედვითაც: დაიხვრიტა ყოფილი მთავრობის მინისტრი ნოე ხომერიკი, თბილისის ყოფილი ქალაქისთავი ბენო ჩხიკვიშვილი, გვარიის ყოფილი სარდალი ვალიკო ჯუღელი, გენერლები: ყარალაშვილი, ფურცელაძე, გარდაფხაძე, ვაჩნაძე, ,,დამკომის’’ თავმჯდომარე ანდრონიკაშვილი, მისი მოადგილე ჯავახიშვილი. აჯანყების დაწყებისთანავე დახვრიტეს აჯანყების დაწყებამდე დაპატიმრებული 24 პოლიტპატიმარი,  თბილისში ასევე დახვრიტეს 36, სიღნაღის მაზრაში- 21, თელავის მაზრაში- 16, შორაპნის მაზრაში- 31, სამეგრელოში 451, გორის მაზრის სოფელ რუისში 24, სადგურ ყვირილასთან ვაგონებში ტყვიამფრქვევებით ჩაცხრილეს ჭიათურიდან გამოგზავნილი ვაგონებში მყოფი 95 კაცი. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მსხვერპლის რაოდენობა სერგო ორჯონიკიძის ცნობით იყო 1000 მდე ადამიანი.

            გადის მცირე დრო, აშკარაა რომ კომუნისტურ რუსეთსა და ფაშისტურ გერმანიას შორის სასტიკი ომი გაჩაღდება, ამიტომ რუსულმა ხელისუფლებამ გადაწყიტა საქართველოში გაენადგურებინა ყველა შესაძლო მოწინააღმდეგე, რომელსაც შეიძლებოდა რაიმე ფორმით ,,მეხუთე კოლონის’’ როლი შეესრულებინა. შედეგად მივიღეთ 1937 წლის რეპრესიები. რეპრესირებულნი რამდენიმე კატეგორიად შეიძლება დაიყოს: ,,უშუალოდ დამნაშავენი’’, ,,ხალხის მტრები’’, ,,მათი კუდები’’, ,,მათი ალობლები’’ და ,,ზედმეტად გულმოდგინენი’’. თავად ლავრენტი პავლოვიჩი გვაძლევს რეპრესირებულთა ზუსტ სტატისტიკას, რომელსაც თავის მეთაურს- იოსებ სტალინს უგზავნიდა, საიდანაც ვიგებთ, რომ 1937 წლის ოქტომბრამდე დაპატიმრებულია 12 000 ზე მეტი ადამიანი, რომელთაგანაც 5 236 უკვე ე.წ. ,,ტროიკამ’’ განსაჯა, სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ 910, განსაკუთრებულმა საბჭომ 591, უმაღლესი სასამართლოს სპეციალურმა კოლეგიამ- 468, სამხედრო ტრიბუნალმა- 99, სახალხო სასამართლოებმა კი- 70. ამ რეპრესიებით საქართველომ დაკარგა ინტელექტუალთა ისეთი წარმომადგენლები, როგორებიც იყვნენ: მიხეილ ჯავახიშვილი, ტიციან ტაბიძე, პაოლო იაშვილი (რომელმაც თავი მოიკლა), ევგენი მიქელაძე, სანდრო ახმეტელი, ვახტანგ კოტეტიშვილი. თუმცა ეს ყოველივე როდია, აუცილებელი იყო დახვრეტასგადარჩენილი ანტისტალინური ძალის საქართველოდან გადასახლება, რის გამოც ათასობით ქართველი გაიგზავნა ციმბირის სპეციალურ ბანაკებში (მაგადანი, კალიმა და.ა.შ.) სადაც მონურ ყოფაში აიძულებდნენ არაადამიანურ შრომას.

მეორე მსოფლიო ომსაც მივადექით, რა პერიოდშიც საქართველოდან ნახევარ მილიონზე მეტი მოქალაქე გაიწვიეს, რომელთაგანაც 200 000 დაიღუპა ან უგზო-უკვლოდ დაიკარგა, ხოლო დაახლოებით 100 000 კი სამუდამოდ დასახიჩრდა და დახეიბრდა.  თუმცა ამით არდაკმაყოფილდა პირსისხლიანი იმპერია და 1950-1951 წწ. საქართველოდან 1950 წელს შუა აზიაში 1273 ოჯახი (4716 ადამიანი), ხოლო 1951 წელს კი 2581 (11458 ადამიანი) გადაასახლა.

გადის დრო და სისხლის ფასად მოვიპოვეთ დამოუკიდებლობა, გვყავს ეროვნული მთავრობა, გვიხარია…. მაგრამ 1991 წლის 21 დეკემბერს ყაზახეთში გამართული დსთ-ს ყრილობის შემდეგ, ე.ი. მას შემდეგ რაც საქართველომ ღიად უარყო პოსტსაბჭოთა ქვეყნების ახალ ალიანსში გაწევრიანება, ჩრდილოელი მეზობლისგან შედეგად რაც მივიღეთ გახსოვთ? გაგახსენებთ. სამაჩაბლოს, აფხაზეთის და ე.წ. ,,სამოქალაქო ომში’’ გაწყვეტილი და დაკარგული თაობა. ბევრი ვეცადე მიმეკვლია თუნდაც მეტ-ნაკლებად ზუსტი სტატისტიკისთვის, მაგრამ ვერ შევძელი, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ დაკარგული ტერიტორიების და დევნილების გარდა ვერავინ დაითვალა და დაიანგარიშა ჩვენი ზარალი, გაწყვეტილი  და დაკარგული თაობის შვილების  ზუსტი რაოდენობა.

გადის დაახლოებით 25 წელი, 2008 წლის აგვისტოა… კიდევ ერთხელ გადაწყვიტა რუსეთის იმპერიამ საქართველოს ,,ალგეთს დაზრდილი’’ თაობის გაწყვეტა, რაც უფლის მადლით, ქართველი ჯარისკაცების სისხლით და საერთაშორისო საზოგადოების თანადგომით არ გამოუვიდა. ჩვენ კი ისღა დაგვრჩენია დაველოდოთ მომდევნო შემოტევას, რომელიც ამ გადარჩენილი და მართლაც უნიკალური თაობის განადგურებისთვის  იქნება მიმართული.

  1. 08. 2017

გურამ ლურსმანაშვილი

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

დავით აღმაშენებელი და მუსლიმი მიგრანტები საქართველოში

загружено

(მოკლე მიმოხილვა)

გასული საუკუნის მიწურულს მოპოვებული დამოუკიდებლობა, ჩვენი დროის უდავოდ უდიდესი მონაპოვარია, მაგრამ ორმაგად სამწუხაროა, რომ ამ განძთან ერთად შევითვისეთ ის ურა-პატრიოტიზმი, შოვინიზმი, ქსენოფობია და რასიზმი, რომლის შედეგებსაც დღესაც ვიმკით და რაც კარგად ვიხილეთ ახლახანს ჩატარებულ მარშზე თუ აღლუმზე. ორმაგად უფრო სამწუხაროა, როდესაც აბო თბილელის, შუშანიკის, ასურელი მამების და.ა.შ. ქვეყანა, მუსლიმი მიგრანტების წინააღმდეგ გამოდის, ამ ყველაფერს წინ ,,დავით აღმაშენებლის ხატი’’ და დიდგორის საქართველოს მოტივები ,,მოუძღვის,’’ ხოლო ეს ყველაფერი იმით ,,პრავდება’’ რომ არალეგალ მიგრანტებს ვებრძვით კაცოო…. ქართველი ლეგალებისა თუ არალეგალი მიგრანტების პატრონები ვამბობთ ამას….

მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, მოდით იმ ისტორიკოსებს გადავხედოთ, ვინც დავითის დროს ცხოვრობდა და მის მოღვაწეობას აღწერდა.  დავიწყოთ „თარიხ მაიაფარიკინის“   არაბი ავტორით- აჰმად იბნ იუსუფ იბნ ალი ალ-ფარიკით: ,,მას შემდეგ, რაც დავით აღმაშენებელმა თბილისი საქართველოს შემოუერთა, მაშინვე გასცა ბრძანება მუსლიმთა რელიგიის ხელშეუხებლობის შესახებ. უფრო მეტიც, გარკვეული პრივილეგიები მიანიჭა მათ. ასე მაგალითად… ქალაქის იმ ნაწილში, სადაც მუსლიმები ცხოვრობდნენ, არავის ჰყოლოდა ღორი და არავის დაეკლა იგი მათ შორის, მან (დავითმა) მოჭრა მათთვის მონეტა (ფული) ხალიფისა და სულტანის სახელით: და მისცა მათ უფლება აზანისა (ლოცვაზე მოწოდებისა) და თავისუფლად ლოცვისა. დაუდო მათ პირობა აგრეთვე, რომ არც ქართველი, არც ებრაელი და არც სომეხი არ შევიდოდა ისმაილის (მუსლიმების) აბანოში, და რომ პარასკევ დღეს მინბარიდან ილოცავდნენ ხალიფასა და სულტნისათვის და არა მისთვის (დავითისთვის). იგი კეთილად ეპყრობოდა მუსლიმანებს, მათ სარწმუნოებას, მეცნიერებას, ხალხსა და სუფიებს.’’

            იგივე ისტორიკოსი გადმოგვცემს: ,,დავით აღმაშენებელმა ისინი (მუსლიმები) ერთი წლით გაათავისუფლა სხვადასხვა გადასახადებისგან. სახელმწიფო ხაზინის სასარგებლოდ ყოველწლიურად გადასახადი თითოეული მუსლიმანისთვის სამ დინარს შეადგენდა, მაშინ როცა თვით ქართველები უფრო მეტს იხდიდნენ. საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ ამგვარი დამოკიდებულება მაჰმადიანი მოსახლეობისადმი დაცული იყო დავით აღმაშენებლის შემდგომ დემეტრე  I-ის დროსაც.’’ გთხოვთ ყურადღება მიაქციოთ რომ ეს ის ალ-ფარიკია დარწმუნებით რომ გადმოგვცემს პირადად ვნახე მეჩეთში დემეტრე I, რომელმაც ლოცვის მოსმენის შემდეგ 200 ოქროს დინარი შესწირაო.

ახლა მეორე არაბ ისტორიკოსს მოვუსმინოთ, კაცს რომელმაც დაწერა- „ეპოქის სარკე გამოჩენილ პირთა ისტორიის მიხედვით,“ ე.ი იბნ-ალ-ჯაუზს: ,,დავით აღმაშენებელი თავის შვილთან, დემეტრესთან ერთად პარასკევობით მეჩეთში დადიოდა, ლოცვას ესწრებოდა და წასვლისას დიდძალ ფულს სწირავდა.’’ 

თუ საჭიროა მუჰამედ ალჰამავისაც მოვიშველიებთ, რომელიც ამბობს: ,,დავით აღმაშენებელი ისლამის დიდი მცოდნე იყო და განსჯის ყადს ხშირად იმაზეც კი ეკამათებოდა, ყურანი როგორ და საიდან წარმოსდგაო.’’

ცალკე საბრის თემაა დავითის ისტორიკოსისვე თქმული: ,,ყივჩაყნი დააყენა ადგილთა მათ მარჯუეთა დედა-წულითა მათითა, რომელთა თანა წყობად განმავალი რჩეული ორმოცი ათასი.” მოკლედ კიდევ შეიძლება საუბრის გაგრძელება, მაგრამ როგორც წესი ვრცელი სტატიები ნაკლებად იკითხება, ამიტომ აქ შევჩერდეთ. ის კი ნუ დაგვავიწყდება, რომ კრიმინალს ეროვნება არ აქვს, ეროვნულობას ურაპატრიოტიზმთან, შოვინიზმთან თუ ქსენოფობიასთან კავშირი არ აქვს, ხოლო ჩვენი ქვეყნის მდგომარეობაში მყოფი სახელმწიფო, მაქსიმალურად უნდა შეეცადოს უცხოელი ინვესტორების მოზიდვას, თუ ოდნავ უკეთესი ცხოვრების სურვილი მაინც გვაქვს. თვენი ნებაა ვინ ჩაატარებს პარადებს თუ მარშებს, მაგრამ დავით აღმაშენებლის სახელის ხსენებისას, ნუ გვავიწყდებათ რომ ვიღაც ურა- პატრიოტ, შოვინისტ დ ბნელ მეფეზე მეფეზე კი არა, ეკლესიის რეფორმატორზე, ქვეყანაში თეოლოგიისა და მეცნიერების დამსაძირკვლებელზე, უცხოური ინვესტიციების მომზიდავზე, განმათლებელზე, ტოლერანტზე, ზოგადად- მულტიკულტურიზმზე, სტუმართმოყვარეობაზე, სამშობლოს უანგარო სიყვარულზე და.ა.შ. ვსაუბრობთ.

გურამ ლურსმანაშვილი

18.07.2017

საქართველოს ისტორია ოთხ ტომად, ტომი II, მთავარი რედაქტორი მარიამ ლორთქიფანიძე, თბილისი, 2012

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა, Uncategorized

საქართველოს რუსეთთან დიალოგის მოკლე ისტორია

Matson

(ანუ- ჩვენ მზად ვართ წავიდეთ მოსკოვში?! )

          მაშინ როდესაც ქართველი პარლამენტარები მოსკოვში ჩადიან დიალოგისთვის, ჩვენი საზოგადოების ნაწილი უცხოელების საწინააღმდეგო  მარშს აწყობს,  მეორე ნაწილი რუსეთთან დიალოგის აუცილებლობაზე, ურთიერთობების დაბობაზე ხოლო საბოლოო ჯამში ყველა ესენი- ,,უბლოკო სტატუსზე’’ ერთიანდებიან, მოდით უბრალოდ თვალი გადავავლოთ საქართველო-რუსეთის ,,დიალოგის’’ ისტორიას.

            საუბარი დავიწყოთ 1561 წლით, როდესაც კახეთის მეფე ლევანმა მოსკოვში გააგზავნა წერილი დახმარების თაობაზე. 1562-1563 წლებში რუსეთის მეფე ივანე IV-მ უკვე ჯარი გამოაგზავნა, თავისი სიმამრის, ჩერქეზთა მთავრის, თემურყვას დასახმარებლად  ამ ჯარის მცირე ნაწილი ჩადგა კახეთის სანაპირო ციხეებში შამხალის მხრიდან თავდასხმების მოსგერიებლად, თუმცა მალევე უკან, დიდ რუსეთში დაბრუნდა.

     ამის შემდეგ ალექსანდრე II-ს ჯერია, რომელმაც რა არ იღონა ,,ერთმორწმუნე მეზობელთან,’’ გაიცვალა ელჩობა ორ სამეფოს შორის, 1587 წლის 28 სექტემბერს მეფემ თავისი შვილებითა და დარბაისლებით მოსკოვის მეფის ხელდებულობის ფიცი მიიღო, 1589 წელს რუსეთის მეფე თევდორემ გამოუგზავნა ,,წყალობის სიგელი,’’  რომ რუსეთის მეფე კახეთის სამეფოს თავის მფარველობაში იღებდა და კისრულობდა კახეთის დაცვას საგარეო მტრებისგან, მალევე გამოჩნდა შაჰ-აბას I, რომლისგან ისე დაიცვა საქართველომ რუსეთის დახმარებით თავი როგორც…

          ახლა უკვე ქართლ-კახეთის მეფეებს, თეიმურაზსა და ერეკლეს მივადექით, რომლებმაც 1752 წლის  მაისში  რუსეთში ელჩობა გააგზავნეს ლეკებისგან თავდასაცავად და ქართლ-კახეთის სამეფოს გაერთიანების ოფიციალურ, იურიდიულ ცნობას, მაგრამ როგორც წინა ასევე მომდევნო მცდელობები, ესეც უშედეგოდ დასრულდა.

       მეტად საინტერესოა თემურაზის მეორე ელჩობა, მოხუცი მეფე 8 თვის მანძილზე იმყოფებოდა რუსეთში, უდრდტვინველად იტანდა ყველაფერს, იმედს არ კარგავდა რომ დიდი რუსეთი ერთმორწმუნე ძმას დაეხმარებოდა, მაგრამ ახალმა იმპერატორმა პეტრე III-მ სასტიკი დამამცირებელი უარი უთხრა დახმარებაზე ქართველ მთავარს, რაც მოხუცმა მეფემ ვერ გადაიტანა და  1762 წლის 8 იანვარს სული განუტევა. 376

            აღმოსავლეთ საქართველოს არც დასავლეთი ჩამორჩა, 1768 წელს იმერლები ელჩობას აგზავნიან რუსეთში დასახმარებლად მაქსიმე ქუთათელის მეთაურობით. ამ დროს რუსეთი თურქეთის წინააღმდეგ ერთგვარ ,,ჯვაროსნულ ომს’’ ამზადებდა რაშიც ქართველების გამოყენებას აპირებდნენ და საზარბაზნე ხორცად გამოიყენეს კიდეც.

        1769 წლის მარტს მივადექით,  როდესაც რუსეთის წარმომადგენელი საქართველოში შემოვიდა, შეხვდა სოლომონსა და ერეკლეს, ერეკლემ 5-7 პოლკის შემოშვება ითხოვა, 1769 წლის აგვისტოში საქართველოში გენერალ ტოტლებენის რაზმი შემოვიდა 480 კაცით, რომელმაც ,,აგვაყვავა და დაგვიცვა.’’ რის ასოციაციას იწვევს რუსი გენერალი საქართველოს ისტორიისთვის? ასპინძის ბრძოლის, ღალატის, შიდაპოლიტიკური ვითარების არევის და.ა.შ. მაგრამ ეს ყველაფერი როდია,   ტოტლებენი რეპუტაციის აღსადგენად და სამეფო კარის გულის მოსაგებად, ერეკლესი წინააღმდეგ ბრძოლაში ჩაება. დაუკავშირდა ოპოზიციონერ თავადებს და მეფის წინააღმდეგ აჯანყების ორგანიზება დაიწყო. ამასთან ქართული ციხე-ქალაქების დაკავებას და მოსახლეობის რუსეთის იმპერატრის ერთგულებაზე დაფიცებას შეუდგა. ამ ყველაფერს რა თქმა უნდა შეეწინააღმდეგა პატარა კახი, რაც ,,ერთმორწმუნე მეზობელმა’’ მწარედ ანანა, რასაც 1722 წლის რუსეთში ელჩობის დროს შევხვდით, ერეკლეს ტოტლებენის საწინააღმდეგო ღონისძიებები ,,მოწყალე იმპერატორისადმი’’ უმადურებად და მოღალატურ საქციელად ჩაუთვალეს და ასაკისა თუ ღირსების შეუფერებლად დატუქსეს.გადის დრო და ქართლ-კახეთის მეფემ რუსეთის მფარველობაში მიღება ითხოვს: ,,ყოველნი ჩემნი შთამომავალნი რუსეთის მონარხის ერთგულნი მონანი და მოსამსახურენი იყვნენ.’’  აგიხდეთ ყველაფერი…

1783 წლის 24 ივლისს უკვე ტრაქტატი ,,ვიზეიმეთ.’’ ჩვენს მღვდელთმთავარს ეგონა ეშველა და დამაფასებენ ერთმორწმუნე ძმებიო, მაგრამ ეგღა აკლდათ…. რუსული ეკლესიის იერარქიაში მას IV ხარისხი მინიჭეს, ხოლო რატიფიცირებულ ტექსტში კი VIII.

            გადის დრო, კრწანისის ბრძოლა წავაგეთ, სპარსელთა ლაშქარმაც იჯლიგინა თბილისი და წავიდა, სამეფო დემორალიზებულია და.ა.შ. რა ქნა ჩვენმა მფარველმა? რუსეთის გამიზნული პოლიტიკის წარმატებული განხორციელება იყო იმის მიზეზი, რომ საქართველოს წინააღმდეგ განეწყო და დაირაზმა თითქმის ყველა მეზობელი. რუსეთმა წარმატებით შეასრულა ის, რასაც გეგმავდა. იგი თავისი პოლიტიკის გამარჯვებას ზეიმობდა, რადგან, ხელისგაუსვრელად ქართლ-კახეთის სამეფო დაცემის პირას მიიყვანა და მცირეოდენი ძალისხმევა სჭირდებოდა, რათა იგი საბოლოოდ განადგურებულიყო. ამასაც მალე მიიღებს…

       გაჩანაგებულ ქვეყანას ,,მოკავშირე ძმა’’ არათუ თავად არ ეხმარებოდა, არამედ სხვებისგან დახმარებასაც უკრძალავდა: ,,ყველანაირად შეეცადეთ, რომ მან ეს სესხი სხვისგან არ მიიღოს; დააიმედეთ, რომ რუსეთიყველაფერს გააკეთებს მის სასარგებლოდ’’- ავალებდნენ რუსი ხელისუფალნი რიმსკის- კორსაკოვს, რომელიც 1796 წელს განჯისკენ მიემართებოა.

          გადის დრო და ახალი მეფე გვყავს- ზაქიჭამია, საქართველოს ,,სულიერ შრეემბში’’ თქვენ წარმოიდგინეთ და ამართლებენ ხოლმე მის ქმედებეს და მის მიერ დაქცეულ ქვეყანას- ამ ყველაფერს სულიერი მძღვრის კურთხევით აკეთებდა, ემორჩილებოდა და რა ექნაო… ხოდა ამ მორჩილებასა და სამკურნალო ზაქის ჭამაში იყო, როდესაც  1799 წელს მეფე გიორგი XII-მ თავის ელჩს რუსეთთან ახალი ურთიერთობის დამყარება დაავალა, შედეგად მივიღეთ ახალი ტრაქტატი, რომლითაც საქართველო ყველა თავის სხელმწიფოებრივ პრეროგატივას ფაქტობრივად კარგავდა, იტოვებდა მხოლოდ სამეფო ოჯახის მატერიალური და მორალური ამბიციების ზოგიერთ კომპონენტს. მაგრამ მთავარია მეფე ხომ გვერქვა და სახელმწიფოს…

       ცოტა ხანიც და საქართველოს დელეგაცია პეტერბურგშია, ითხოვენ რომ მათთვის დაენიშნათ მეფე, რომელიც საქართველოში იმპერატორის ნაცვალი იქნებოდა და საქართველოს საკითხების განხილვასი მათაც მიეღოთ მონაწილეობა, მაგრამ უშედეგოდ. მათი აზრი არავის აინტერესებდა. როდის აინტერესებდა რუსეთს ჩვენი აზრი? ბევრი რომ აღარ გავაგრძელოთ 1802 წლის 12 აპრილს ალექსანდრე I ის მანიფესტი თბილისში გამოქვეყნდა და…

         ვიცი თქვენც ბევრ ,,პრადვინუტს’’ იცნობთ, რომლებიც გეუბნებიან რომ თუ რუსეთს მოვეფერებით, ბაბას დავუძახებთ, თბილად დაველაპარაკებით, ნატსა და ევროკავშირზე უარს ვიტყვით, დაკარგულ ტერიტორიებს მოგვცემსო. არა ბატონო, მაქსიმუმ ჩვენი ფალსიფიცირებული ღვინო, ბორჯომი და პროდუქტ გავიდ-გამოვიდეს და 37 ლარად რუს ქალებს დავაცხრეთ, არანაერ ტერიტორიებს არ დაგვიბრუნებს. არ გჯერათ? ისტორია წავიკითხოთ…

         მოკლედ, მეოცე საუკუნის დასაწყისში ჩვენი სამწლიანი დამოუკიდებლობის გამო, 1921 წლის 16 მარტის რუსეთ-თურქეთის ხელისუფლების შეთანხმებით, ხოლო 1921 წლის 13 ოქტომბრის ყარსის ხელშეკრულებით, თურქეთს გადაეცა ყოფილი ბათუმის ოლქის სამხრეთი ნაწილი (მაჭახელა, ბორჩხა, მაკრიალი), 936, 15 კვკმ-მდე; ართვინის ოლქი- 3384, 82 კვკმ და არდაგანის ოლქი 5644, 74 კვკმ ტერიტორია.

   მარტო თურქეთს? არა ბატონო. ამ წელსვე აზერბაიჯანის სს რესპუბლიკას ზაქათალის ოკრუგის (რომლის ტერიტორია 3993, 89 კვკმ-ს ხოლო, მისი მოსახლეობა კი 92668 სულს შეადგენდა) გარდა, გადაეცა თბილისის მაზრის გარეჯის ველი, ქვემო ყარაიაზის სექტორი- 658, 59 კვკმ და სიღნაღის მაზრის ელდარის  ველი- 546, 69 კვკმ.

   ჩვენს საყვარელ სომხებს ხომ არ ვატკენდით გულს და 1921 წლის 7 ივლისს, იოსებ სტალინის მონაწილეობით რკპ(ბ) კავბიურომ საქართველოსა და სომხეთის საკითხი განიხილა და დაადგინა, რომ ლორეს ყოფილი ნეიტრალური ზონა შეერთებოდა სომხეთის საბჭოთა რესპუბლიკას, 236, 41 კვკმ.

            ეს იყო ჩვენი ტერიტორიული სასჯელი დამოუკიდებლობისთვის და 70 წლის მანძილზე ჩვენზე ერთგული ქვეშევრდომი ალბათ არც ყოლია რუსეთს, მაგრამ დაგვიბრუნა ეს ტერიტორიები? არა ბატონო და არც დაგვიბრუნებს, რადგან მუდამ გვახსოვდეს რომ მისგან დამოუკიდებლობის უფლება არ გვაქვს, მაგრამ ეს დავივიწყეთ 1990- იანებში. შედეგი? აფხაზეთი და ოსეთი წაგვართვა და როგორც არ უნდა მოვეფეროთ, რაც არ უნდა გავუკეთოთ, არასდროს დაგვიბრუნებს, პრინციპი აქვს ასეთი და მორჩა.

            ხოდა მარშებზე რომ გამოვალთ პრორუსული ,,უბლოკო სტატუსის მომხრეები’’- თურქეთიც ოკუპანტიაო, არ დაგვავიწყდეს, რომ სწორედ ჩვენმა სათაყვანებელმა რუსეთმა უფეშქაშა ქართველთა სისხლით მორწმული მიწები თურქეთს. დიახ ბატონო, სწორედ რუსეთია ის ერთადერთი და უმთავრესი პრობლემა, რომელიც გვაწუხებს (თუ რა თქმა უნდა ტერიტორიულმთლიანობას, სუვერენიტეტსა და დამოუკიდებლობას მივიჩნევთ უმთავრესად და არა ჩვენი პროდუქციის რუსეთში გაყიდვასა და იქაურ ქალებში 37 მანეთიან შლიგინს).

            დროა დავივიწყოთ პატარა ერის დიდი სინდრომი- ,,ქართველობას გვართმევენ,’’ ,,გვებრძვიან’’ და.ა.შ. რეალურად არავის არაფერში ვჭირდებით, არც რუსეთს ვჭირდებით რამეში, უბრალოდ ჩვენს დამოუკიდებლობას ვერ ეგუება, ესაა და ეს.

P.S. დღეს, როდესაც ამას კითხულობთ, ჩვენი პარლამენტარები რუსეთში არიან და ,,დიპლომატიურ შეხვედრებს’’ მართავენ ტერიტორიის დასაბრუნებლად, პასუხი გითხრათ? პრინციპში მე რატომ უნდა გითხრათ, რუსეთის სათათბიროს დსთ-ის საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარე, ლეონიდ კალაშნიკოვი გეტყვით: ,,საქართველოსა და რუსეთს შორის დიპლომატიური ურთიერთობების გაწყვეტის შემდეგ ქვეყნებს შორის მოლაპარაკებების ერთი გზა არსებობს – ეს აბაშიძე-კარასინის შეხვედრებია. ვთვლი, რომ ეს არასწორია. ჩვენი მხრიდან ჰუმანიტარული, კულტურული და რელიგიური თანამშრომლობის საკითხებს წამოვჭრით, ვისაუბრებთ ასევე ვიზების პრობლემასა და ქვეყნებს შორის მიმოსვლის გამარტივებაზე. რაც შეეხება ისეთ პრობლემებს, როგორიცაა, მაგალითად, საზღვრების საკითხი, არა მგონია, რომ ამ თემას სერიოზულად შევეხოთ, რადგან ეს ჩვენს კომპეტენციაში არ შედის.  “სახელმწიფოებმა, რომლებიც დღეს აფხაზეთად და ოსეთად იწოდებიან, განსაზღვრეს თავიანთი სტატუსი. რუსეთისა და საქართველოს პარლამენტებს ამ საკითხზე საუბრის უფლებამოსილება არ გვაქვს.“

 

11.07.2017

გურამ ლურსმანაშვილი

 

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

კენტერბერიის მთავარეპისკოპოსმა კოპტების პაპს უმასპინძლა

image

კენტერბერიის მთავარეპისკოპოსმა კოპტების პაპს უმასპინძლა დღეს, 12 მაისს, კენტერბერიის მთავარეპისკოპოსმა იუსტინემ, ლამბერტის სასახლეში უმასპინძლა კოპტების ორთოდოქს პაპს, მის უწმინდესობა თეოდორე II-ს. ეკლესიათა მეთაურებმა ისაუბრეს კოპტური ეკლესიის თანამედროვე ყოფაზე, გამოწვევებსა და შესაძლებლობებზე, ასევე ორ ეკლესიას შორის ურთიერთობებზე. შეხვედრის შემდეგ სასულიერო პირებმა ვესტმინსტერის სააბატოში გადაინაცვლეს და ილოცეს, რაც ამ ორი ეკლესიის არსებობის ისტორიაში უპრეცენდენტო მოვლენაა. ლამბერტის სასახლეში კენტერბერიის მთავარეპისკოპოსმა განაცხადა: ,,თქვენო უწმინდესობა, გმადლობთ აქ ყოფნისთვის. მადლობა, რომ შევხვდით ერთმანეთს. აღვნიშნეთ, რომ საჭიროა შევინარჩუნოთ საზოგადოება, რომელშიც ქრისტიანებსა და მუსლიმებს განვითარება შეეძლებათ. შევეხეთ იმასაც, რომ საჭიროა ზოგადად ქრისტიანულ ეკლესიათა ერთობა, ხოლო ეგვიპტეში მოქმედ ეკლესიათა შორის კი კარგი ურთიერთობების არსებობა. ვისაუბრეთ იმ ექსტრემისტულ ქმედებებზეც, რომლებიც როგორც ქრისტიანებს, ასევე მუსლიმებსაც აზიანებს. ამ ქმედებებს ახლო პერპექტივაში მკვეთრი ნაბიჯებით უნდა ვუპასუხოთ, ხოლო შორეულში კი კარგი განათლებით.’’ თავის მხრივ პაპმა თეოდორემ აღნიშნა: ,,ჩვენს ლოცვაში გამოვხატეთ ქრისტესმიერი ძმების ერთობა, ვაცნობიერებთ რა ჩვენს განსხვავებულობებს, ვხვდებით რომ, სწორედ ისინი მიგვიძღვიან ორმხრივი დიალოგისკენ. ეს იყო მთავარეპისკოპოს იუსტინეს მეორე შეხვედრა პაპ თეოდორესთან, პირველი შედგა 2013 წლის ივნისში (ქაირო), მთავარეპისკოპოსის ახლოაღმოსავლეთში ვიზიტის ფარგლებში. შეგახსენებთ რომ მთავარეპისკოპოს იუსტინესთან შეხვედრამდე, უწმნინდესი თეოდორე II დედოფალმა ელისაბეტმა მიიღო ბაკინგემის სასახლეში.

წყარო- palamacentre.com

დატოვე კომენტარი

Filed under ქრისტიანული თანამედროვე სიახლეები

განკაცების მოტივი

huan and univerce

Cur Deus Hom?

განკაცების მოტივი მღვდელი გიორგი ფლოროვსკი ,,მე ვარ ანი და ჰოე’’ (აპოკ. 1.8) I ქრისტიანები საკმაოდ ადრეული დროიდანვე საუბრობენ გამოხსნის შესახებ, შესაბამისად ჩვენი უფალი უპირველესად მხსნელად მოიხსენიება, რომელმაც გამოისყიდა ადამიანები ცოდვის ტყვეობისა და მონებისაგან. ადრექრისტიანულ ღვთისმეტყველებაში განკაცების უმნიშვნელოვანესი ფაქტი ხშირად განიხილებოდა გამოსყიდვის მნიშვნელობით. ქრისტეს პიროვნების მცდარი კონცეპტი, რომლის თაობაზეც ადრეული ხანის ეკლესიაში პაექრობდნენ, გაკრიტიკდა და ღიად უარყოფილ იქნა, რადგან იგი აზიანებდა ადამიანის გამოსყიდვის სინამდვილეს. გამოსყიდვის მართებულ მნიშვნელობას განიხილავდნენ როგორც ღმერთსა და ადამიანს შორის მჭიდრო კავშირის აღდგენას, შესაბამისად გაკეთდა დასკვნა, რომ თავად გამოსყიდვა ორივე მხარეს ეკუთვნოდა, ე.ი. თავიდან ერთად მოქმედებდა ღვთაებრიობა და ადამიანურობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათ შორის გაწყვეტილი კავშირი თავისით ვეღარ აღდგებოდა. ეს იყო სწორედ იმ მთავარი არგუმენტების მიმართულება, რომელსაც ვხვდებით წმ. ათანასეს არიოზელებთან პაექრობისას, გრიგოლ ნაზიანზელის მიერ აპოლინარიზმის დაგმობისას და IV ს-ის სხვა ავტორებთან. ‘’რაც უერთდება ღმერთს ის გამოიხსნება’’, ამბობს წმ. გრიგოლ ნაზიანზელი’’1 ,

Continue reading

დატოვე კომენტარი

Filed under Uncategorized

მამებთან დაბრუნების სირთულე

Archbishop Athenagoras and Father Florovsky

,,მამებთან დაბრუნების’’ სირთულე

თარგმნა გურამ ლურსმანაშვილმა

მეოცე საუკუნეში აშკარად გამოცოცხლდა ქრისტიანული თეოლოგიის სამი მიმართულებაკათოლიკური, მართლმადიდებლური და პროტესტანტული, რაც უკან, ქრისტიანულ წყაროებაზე მიბრუნებასა და ახალი აღთქმის წერილთან უშუალო კავშირში გამოიხატა. რომის კათოლიკეებისათვის ახალი აღთქმის ავტორიტეტულ წყაროებზე მიბრუნების მიზანი 19301960 წწ. თვალნათლივ შეინიშნებოდა ბელგიელ, ფრანგ და გერმანელ თეოლოგებში, განსაკუთრებული გავლენა იგრძნობოდა ფრანგ დომინიკანელებსა და იეზუიტებს შორის La Saulchor (პარიზი) და Lyon Fourviere. მოძრაობის გამოცხადებაიყო მძლავრი მოწოდება ლიტურგიკული და ბიბლეისტიკური განახლებისთვის და კათოლიციზმში1 პატრისტიკული ,,გაახალგზარდავებისთვის.’’ პროტესტანტებისთვის პატრისტიკული წყაროებით დიალოგი წარმოადგენს რამდენიმე გავლენიანი თეოლოგის ნაღვაწს, ესენი არიან Karl Barth, Thomas F. Torrance, and Thomas C. Oden.2 ტერმინი- ,,რეფორმირებული კათოლიკობა’’ გამოხატავს პროტესტანტულ ,,თეოლოგიურ მგრძნობელობას’’ და შეგნებას, რომ უკანასკნელ ხანებში თეოლოგიას განსაკუთრებით ჭირდება ქრისტიანული წარსულის წყაროების ხელახალი შესწავლა და რომ საჭიროა განახლება.3 შესაბამისად, ამ პროტესტანტული მოძრობისათვის დამახასიათებელიაპატრისტიკული წყაროების კრიტიკული კითხვა, რამდენადაც იგი ნამდვილად ეყრდნობა რეფორმირებულ მართლმადიდებლურ დოგმატიკას.4 მამა გიორგი ფლოროვსკის განცხადებამ, რომ ეკლესიას ჭირდება ,,მიბრუნება მამებთან’’ და

Continue reading

დატოვე კომენტარი

Filed under Uncategorized

მიტროპოლიტი იოანე ზიზიულასი

  cropped-metropolitan_john_zizioulas1

ბიოგრაფია

მიტროპოლიტი იოანე ზიზიულასი (ბერძნ. Ιωάννης Ζηζιούλας) დაიბადა 1931 წლის 10 იანვარს კოზანში (Κοζάνης; საბერძნეთი). 1950 წელს სწავლობდა თესალონიკისა და ათენის უნივერსიტეტებში (საბერძნეთი), 1955 წელს კი ბოსეს ინსტიტუტში (შვეიცარია, Bossey Ecumenical Institute ). 1960-1964 წლებში მუშაობდა სადოქტორო დისერტაციაზე მამა გიორგი ფლოროვსკის ხელმძღვანელობით ამავდროულად საქმიანობდა ვაშინგტონის უნივერსიტეტის ბიზანტინისტიკური კვლევების ცენტრში (Dumbarton Oaks Research Library and Collection is an institute in Washington). იოანე ზიზიულასს ათენის უნივერსიტეტმა 1965 წელს მიანიჭა დოქტორის ხარისხი, ამავე უნივერსიტეტში მოღვაწეობდა ეკლესიის ისტორიის ასისტენტ პროფესორად მომდევნო 6 წლის მანძილზე. 1970-1973 წლებში იყო ედინბურგის უნივერსიტეტის პროფესორი, შემდეგ გადავიდა გლაზგოს უნივერსიტეტში და 14 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სისტემურ თეოლოგიას ლონდონის კინგსის კოლეჯში ( King’s College London). 1986 წელს აირჩიეს პერგამოს ტიტულარულ მიტროპოლიტად, ამავდროულად იწყებს მუშაობას თესალონიკის უნივერსიტეტის საღვთისმეტყველო ფაკულტეტზე დოგმატიკის პროფესორად.

ღვთისმეტყველება

Continue reading

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

კონსტანტინოპოლის მსოფლიო პატრიარქი ათენაგორა I

Continue reading

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

ალექსანდრიის პატრიარქის სააღდგომო ეპისტოლე

image

სააღდგომო ეპისტოლე- 2017 წელი თეოდორე II პაპი და პატრიარქი ალექსანდრიისა და სრულიად აფრიკის სამოციქულო და საპატრიარქო ტახტიდან ყველას გიძღვნით, ჩვენი აღდგომილი ღმერთისა და მხსნელი იესო ქრისტეს მადლსა და მშვიდობას ,, და აჰა ესერა მე თქუენ თანა ვარ ყოველთა დღეთა და ვიდრე აღსასრულადმდე სოფლისა.’’ (მთ 28: 20)
საყვარელო ძმებო და დებო, ამ სიტყვებით, ამ იმედისმომცემი დაპირებით, უფლის ძემ განასრულა თავისი გამომხსნელობითი მისია დედამიწაზე. მან, რომელიც ,,გარდამოხდა ზეცით’’ და მოევლინა მიწაზე რათა ჩვენთვის გამოხსნის საშუალება მოეცა. მან, რომელიც დამდაბლდა ჩვენთვის, მან ვინც ჯვარზე ავიდა და ჩვენთვის მოკვდა. მან ვინც ჩვენთვის დაიმარხა. ვინც ჩვენთვის აღდგა და უკვდავება მოგვანიჭა. თუმცა, ამ ყოველივეს შეჯამება არ ყოფილა მხოლოდ სიტყვიერი, არც უბრალოდ ისტორიული. პირიქით, ის იყო დინამიკური და მარადიული. ეკლესია უფლის აღდგომით გახდა უცვლელი მოძრაობის მატარებელი, არა როგორც შემოსაზღვრული რელიგია, არამედ როგორც ქრისტეს სხეული, როგორც ცოდვილ ადამიანთა გახსნილი კავშირი, რომლებიც ეძებენ ხსნას. ადამიანთა, რომლებიც იღებენ ქრისტეს მოხმობას- ,,მოვედით ჩემდა ყოველნი მაშურალნი და ტვირთმძიმენი, და მე განგისუენო თქუენ.’’ (მთ. 11.28) ეკლესია საბოლოოდ გახდა ცოცხალი მტკიცებულება იმისა, თუ როგორ ვუყვარვართ აღმდგარ ღმერთს, რადგან მას ღმერთის სიყვარულის გარდა შეუძლია ყველაფერზე იდავოს. მაგრამ რა არის ის რაც ჩვენ გვაშორებს მამისეულ სახლს? რა არის ის რაც არ გვაძლევს უკან, მამასთან დაბრუნების საშუალებას? მასთან ვისაც ვუყვარვართ და მოგველის. შესაძლოა საკუთარ შესაძლებლობებზე გადაჭარბებული ნდობა? თუ ჩვენი პირადი შეცოდებანი იმდენად დიდია, რომ ღმერთის სიყვარულს აჭარბებენ? შესაბამისი პასუხია ის მანძილი, რომელიც გვაშორებს ღმერთისგან, რწმენის ნაკლულოვანების გამომჟავნება. ასეა, რადგან იმედი და სიყვარული ღმერთთან კავშირით მოგვენიჭება მხოლოდ მაშინ როდესაც იგი ჭეშმარიტ რწმენაზეა დაფუძნებული. იმედი და სიყვარული გვიჩვენებს ღმერთისაკენ მისაბრუნებელ ბილიკს მხოლოდ მაშინ, როდესაც მზად ვართ პეტრესავით ვაღიაროთ: ,,შენ ხარ ქრისტე, ძე ღმრთისა ცხოველისაი’’ (მათე 16:16). მხოლოდ მაშინ როდესაც რწმენა მხოლოდ ტრაბახის დასაბამი კი არაა, არამედ ხდება კეთილი საქმეების უშრეტი წყარო. სამწუხაროა რომ დღეს შეგვიძლია მივაღწიოთ ცოდნის მწვერვალებს, მაგრამ რწმენის ანბანის უცოდინარები ვართ, შეიძლება დიდად წარმატებულნი ვიყოთ ტექნოლოგიურ სფეროში, მაგრამ დავეცეთ საღვთისმეტყველო უცოდინარობამდე. გვერდზე ვწევთ საღვთო სიტყვის ჭეშმარიტებას და

Continue reading

დატოვე კომენტარი

Filed under Uncategorized